Ja LIFESTYLE

Przedszkolanka?

9 stycznia 2019

Od dłuższego czasu przyglądam się wojnie jaką rozpoczyna wśród nauczycielek przedszkola słowo :”przedszkolanka”. Bo dlaczego nam – kobietom, które uczyły się na nauczycielki odbiera się prawo do posługiwania się prawowitą nazwą naszego zawodu?

Dlaczego wiecznie boli nas to, że nie jesteśmy traktowane na równi z nauczycielką języka obcego, nauczycielką fizyki czy nauczycielką w-f?

Czy nie robimy nic?

Pod naszą opiekę trafiają dzieci w różnym wieku, z różnymi problemami, które wyłapać powinnyśmy – MY. To w przedszkolu, lub w żłobku dziecko po raz pierwszy jest separowane od matki, dla której jest idealne. Jest to całkowicie zrozumiałe. Niestety często zdarza się tak, że rodzice nie widzą żadnych problemów, lub nie chcą ich widzieć.

Trzeba być delikatnym by nikogo nie urazić, by rodzic nie poczuł się oskarżany o zaniedbywanie dziecka. Mamy pomóc, odkrywać, ukierunkować. Mamy znaleźć mocne strony i pielęgnować je w tym małym człowieku. Szukamy ciekawych pomocy dydaktycznych, tworzymy ciekawsze pomoce niż te plastikowe, w krzykliwych kolorach. Dajemy im do rąk nożyczki, piasek, farby, które w niektórych domach są zabawkami zakazanymi bo dziecko zrobi sobie nimi krzywdę, nabrudzi, mama musi potem sprzątać bo wszystko powgniatane w dywan.

Jesteśmy powierniczkami sekretów i to nie tylko dziecięcych. Znamy problemy waszych dzieci – także te, które dzieją się w waszej rodzinie. Wiem kiedy mama pokłóci się z tatą, wiem kiedy tata nie wraca do domu, kiedy wyjeżdża lub kiedy w domu jest impreza podczas której rodzice i ich koledzy krzyczą tak, że dzieci nie mogą spać. Wiem o troskach dzieci, o lęku przed specyficznymi sytuacjami. Wiem kiedy mama krzyczy rano i kiedy ma czas dla dziecka. Ufają nam i oddają swoje małe serca w nasze ręce. Czasami te problemy są większe niż możemy sobie wyobrazić. Czasami chciałoby się zrzucić z tych dzieci cały ciężar świata dorosłych, przejąć go na siebie i pozwolić im żyć bez lęków.

Praca w przedszkolu to nie jest zwykłe bycie przedszkolanką. Dla tych dzieci jest się kimś ważnym. Pomagasz tym dzieciom stać się samodzielną jednostką (w porozumieniu z rodzicami). Pomagasz im radzić sobie z emocjami , z rówieśnikami.
Pokazujesz im różne zagadnienia, które nie mogą być tylko przeciętnym tematem w podręczniku metodycznym. Nie pozwalasz na nudę. Szukasz, tworzysz, organizujesz. I przede wszystkim – JESTEŚ.

Dla dzieci, dla rodziców – kiedy mają pytania, kiedy rozkładają bezradnie ręce. Pozwalasz im się wygadać, dajesz wsparcie i zrozumienie. W końcu to NASZE dziecko. Odkąd przekracza progi placówki staje się NASZYM dzieckiem, o które troszczyć będziemy się od tej pory wspólnie.

I tak jak lekarz powinien działać zawsze w najlepszym interesie pacjenta, tak nauczyciel powinien zawsze działać w najlepszym interesie ucznia. Nie z wyższością nad dzieckiem czy rodzicem, ale będąc obok. Obok rodzica, dziecka i sytuacji. Podając rękę.

Nasza praca składa się głównie z kreatywności… i kawy!

wycinamy, kleimy, ozdabiamy okna, szatnię, salę przedszkolną. Wyobrażasz sobie, że to wszystko jest kupionym chińskim gotowcem? Nasze ręce niejednokrotnie są pełne odcisków od zszywaczy, dziurkaczy i nożyczek. To nie jest zabawa – jeśli tak myślisz, to proszę przyjdź do nas. Popracuj z nami przez miesiąc. Tydzień to za mało. Przeżyj z nami przygotowania do zajęć, przygotowanie dzieci do występu, przeżyj krzyk i hałas, przeżyj smutki i radości z jakimi musimy się zmagać. Usiądź z nami w kole i spróbuj każdemu udzielić głosu, zapamiętaj ich wypowiedzi.

Przytul wszystkich każdego dnia. Utul i spróbuj ukoić płacz. Czekaj na rodzica, który stara się dotrzeć jak najszybciej po dziecko, które Siedzi rozpalone na Twoich kolanach i wtula się w Ciebie jak w największego przyjaciela, który niesie mu pomoc. To nie jest przejaskrawione. Pracując z dziećmi musisz patrzeć na świat ich oczami. Musisz patrzeć na codzienność z wysokości metra nad ziemią. To co Ty odbierasz jako normalność ich może przerażać.

Tak. Pijemy kawę. Pijemy ją praktycznie codziennie rano i w południe. By przeżyć. Dziwne, że tej kawy nie wypomina się urzędnikom, prezesom i ludziom w korpo. Ty nie pijesz kawy podczas chwili wolnego w pracy? Nie idziesz do toalety? Nie jesz śniadania? My jemy w locie. Mamy swoje rodziny, dzieci, które trzeba odwieźć do szkoły, żłobka – wstajemy o 5 lub 6 by wyrobić się na 7 i otworzyć przedszkole dla waszych dzieci. Często robimy to przed wyznaczoną godziną otwarcia bo rodzice proszą, bo nie wyrobią się do pracy. My musimy. Dlatego ta kawa w wielu środowiskach jest już anegdotą – bo nauczyciele to tylko kawę piją, tylko ten zapach unosi się w powietrzu przedszkolnym i szkolnym. A może zaczniemy pić red bulla? 

Nie bądźmy dla siebie złośliwi. Naszym celem jest pamiętanie o tym co nas łączy. Dzieci. Nie musimy się wielbić. Powinniśmy się szanować. I to, że w domu powiesz o mnie Magda, przedszkolanka, ‘ta’ – ma wielki wpływ… na stosunek Twojego dziecka do mnie. Okazując szacunek w rozmowie o kimś , mając dziecko w pobliżu, pokazujesz mu, że traktujesz dobrze osobę, o której mówisz. Jeśli masz o mnie negatywne zdanie – rozmawiaj o mnie bez obecności dziecka. To do mnie wraca. Wiem kiedy Ty – Drogi Rodzicu jesteś niezadowolony z mojego postępowania. Każdemu nie dogodzę, ale pamiętaj – dziecko powinno być poza naszymi sympatiami i antypatiami.

Nie wyrażaj się o mnie pogardliwie bo pokazujesz mojemu podopiecznemu, uczniowi, przedszkolakowi, że nie należy mi się szacunek.
Uczymy dzieci tego, że każda praca jest ważna. Nieistotne czy ktoś sprząta ulice, piecze chleb, uczy innych czy leczy zęby lub ludzi. Uczymy ich szacunku do każdego człowieka. Tego zamożnego i tego bezdomnego. Do nauczyciela, lekarza , sprzedawcy, do fryzjera i bezrobotnego. Wszyscy jesteśmy takimi samymi ludźmi.

Mnie nie przeszkadza nazwanie mnie przedszkolanką. Przeczę sama sobie? Nie. Poczekaj.
Nie przeszkadza mi to w sytuacji kiedy mówisz to normalnie, życzliwie. Przeszkadza mi gdy mówisz o mnie z pogardą. Jakbym była tylko tą, która nic nie robi. To samo czuje każdy nauczyciel, którego uważasz za nieroba. Pracuje tak samo jak ty by żyć normalnie. Przy okazji zabiera ze szkoły problemy swoich uczniów. Ty zamykasz drzwi swojej pracy i wracasz do rodziny. Ja w głowie mam milion myśli. Twarze dzieci i to z czym do mnie przychodzą.
Szanuj mnie. Tak jak ja szanuję Ciebie.

You Might Also Like