Ja

#Pani z przedszkola – nie pozwól im być kolejnymi

1 września 2017

Nagle nastała cisza.

On już nie wbiegnie z dzikim krzykiem i wiatrem we włosach , krzycząc
„Cześć Ciociu!”
Ona już nie poprosi łamiącym się głosem by mama ją przytuliła nim wejdzie na salę.
On już nie będzie demonstrował swojej złości, nie popchnie kolegi w zabawie i nie będzie przeszkadzał w zajęciach.
Ich lepkie rączki już nie złapią mnie za rękę by utworzyć koło.
Ich mamy już nie uśmiechną sie do mnie, słysząc, że ich dziecko super sobie poradziło z zadaniami dnia codziennego.

Nie przeżyjemy już wspólnych chwil. Nie w tym miejscu.

Ja nie będę prosić jego mamy o rozmowę, nie przytulę i nie przybiję piątki kiedy pokona trudność samodzielnie. Nie wręczę dyplomu na kolejny wspólny rok ani nie zaśpiewam „sto lat!” na wspólnych urodzinach.

Nie przywitamy razem mikołaja, zajączka ani rodziców podczas dnia rodziny.

Pożegnaliśmy się bo nie mogę miec ich na własność.
Bo dorastają, bo życie idzie naprzód. Nie zatrzymam ich choć serce chciałoby zatrzymać ich w chorobliwym uścisku na zawsze.

Mam do siebie żal – mogłam więcej. Czasami zachowywałam się nie tak jak powinnam. Jestem tylko człowiekiem.

Starałam się.

A do Ciebie mam tylko jedną prośbę – dbaj o nich.
Zapleć jej warkocze, weź ją na kolana kiedy będzie tęsknić za mamą i nie pozwól im być „kolejnymi”. Są jedyni. Każdy z nich jest wyjątkowy.
Teraz to Twoje dzieci.

Przekazują Ci je rodzice.
Masz trudne zadanie- musisz zdobyć ich zaufanie od podstaw. Zaufanie dziecka i rodzica. Dasz radę. Bedzie trudno a czasami z górki. To fajni ludzie choć czasem bywają trudni.

Przekazuję Ci je ja.
Mogę w nieskończoność opowiadać Ci jacy są.
On nie lubi hałasu, ona kocha różowy kolor, on nie lubi budyniu…

Wiem o nich prawie wszystko. .. wiem też, że pokochają Cię mocno.
Bądź dla nich dobra.

A ja?
Będę tęsknić.

You Might Also Like

  • Moja zaczęła właśni nowy etap, etap zerówki 🙂